Запісы гарадской ідэалісткі

Пытанне.

2009-12-24T21:49:12Z

Хачу тату на Новы год купіць якое-небудзь добрае віно. Ён паважае болей за ўсё сухое ці паўсухое, чырвонае і белае. Вось скажыце, калі я маю на руках каля 240 тысяч, я змагу купіць якое-небудзь віно з вытрымкай больш за 5-7 год, ці я наіўна ў плане цэн, як кацянё?

nondatur @ 2009-12-17T01:52:00

2009-12-16T23:54:49Z

Мастак, што малюе партрэты, - партрэтыст. Той, што малюе мора, - марыніст. Той, што малюе гістарычныя сцэны войн, - баталіст. Як завуць мастака, што малюе неба?..

Ну як бы я змагла прайсці міма такога :=)

2009-12-15T21:10:41Z

Віншуем з пройдзеным тэстам!!! Вы мне вельмі нагадваеце на братоў Луцкевічаў

Вы вельмі падобныя на сьведамую моладзь пачатку мінулага стагодзьдзя: альтруістычную, адданую Радзіме, гатовую на ўсё. Вы ў душы інтэлігент, таму нясіце сьвету сваю творчасьць, а не матэматычныя формулы! Ідзіце альбо ў палітыку, альбо ў культуру. Дарога ўжо пракладзеная Луцкевічамі!!!:)))

Пройти тест

Хі-хі.))

nondatur @ 2009-10-22T01:23:00

2009-10-21T22:20:50Z

-- Девушка, слоўнікі Longman ў цвёрдай вокладцы будуць на 20-25 долараў даражэйшыя...
-- Нічога. Першы прафесійны слоўнік -- гэта як першы раз замуж: лепей за ўсё, калі гэта будзе адзін раз і на ўсё жыццё.
:DDD

Просто мысли вслух.

2009-10-17T22:10:29Z

Знаете, одну из лучших цитат, которые я слышала, я узнала от своего преподавателя по естествознанию. Честно говоря, спать тогда хотелось жутко, и я записала просто сочетания букв, не осознавая их. А потом перечитала:
"Бывают люди хорошие, а бывают профессионалы."
Это не взаимоисключение, просто из одного далеко не следует другое.

***
В четверг все жаловались на магнитную бурю, а мне так хорошо было. Я ходила по Горького (а погода-то была, а погода-то!) и собирала листья. Знаете, земля им своим круговоротом подарит вечность, а я листья засушу и подарю им вечную молодость. Кроваво-красные - цвета венозной крови - у меня уже есть. Есть уже и жёлтые - цвета августовского солнца. Причём с ними так смешно получилось. Я ходила и аккуратно подбирала листья, получилась уже целая охапка. А тут какой-то незнакомый хлопец мне ещё один листочек подарил. Было очень приятно, и я решила оставить себе на память. Ага-ага, а потом я листья перепутала и пришлось оставлять всю охапку. Но ничего. Всю зиму у меня будет осень.

***
А ещё я заметила за собой привычку: когда мне погано, я начинаю - порой незаметно для себя - декламировать себе самой стихотворения, особенно когда никого рядом нет. Последний раз, когда на олимпиадке в первый год я волновалась в ночь перед объявлением результатов, я металась по квартире и с силой декламировала "Курган" Купалы. Когда меня достаёт мой латинист - я зло чеканю "Маю Бесядзь" Кулешова. А когда просто нужны силы - в ход идёт Раиса Боровикова, "Кастусь Каліноўскі", вторая часть.
А ещё классно это:

Шалеюць скразнякі эпох,
Я чую, як Айчына кліча.
На раздорожжы ўсіх дарог
Не разгубіць свайго аблічча.

В общем, заканчиваю пожеланиями всего хорошего. Ведь слова тоже имеют силу, да? :=)

nondatur @ 2009-10-11T23:55:00

2009-10-11T21:03:14Z

Калі-небудзь... Калі-небудзь, калі я стану дарослай і разумнай...ммм...дзяўчынай, я абавязкова напішу кнігу: "Жыццё як трындзец. Аўтабіяграфія". А, можа, яшчэ калі-небудзь напішу кнігу такую: " "Жыццё". Рэцэнзія". Але, хутчэй, нічога пісаць не буду. Ёсць пэўныя падазрэнні, што да такіх высноў раней ці пазней на некаторы час прыходзіць усё жывое.
І зусім я зараз не ў смутку. Наадварот, я на ўздыме. І восень, як звычайна, не прыгнятае. І дождж цудоўны - чаму на яго ўсе сварацца? І... І спіс можна працягваць бясконца.

nondatur @ 2009-10-06T22:53:00

2009-10-06T19:49:10Z

Жыццё згарае, нібы знічка,
У цемры не пабачыць волі.
Але ў плюскаце крынічак
Рунеюць каласы ў полі.

nondatur @ 2009-09-30T23:08:00

2009-09-30T20:09:15Z

Знаете, тут на днях наткнулась на статью в википедии про белорусский язык. Привожу две цитаты.
"По данным переписи населения Белоруссии 1999 года из общего числа жителей страны (10045,2 тыс. человек) белорусский язык является родным для 73,7%." И ниже:
"Однако эти данные считаются неоправданно завышенными. Объясняется это тем, что многие люди при переписи назвали белорусским языком трасянку, а некоторые, в действительности пользующиеся русским языком, при переписи указали белорусский из-за чувства национального самолюбия."
Я вот лично по-доброму улыбнулась, а настроение резко пошло в плюс. Ну если 73% называют такой-то язык родным из "чувства национального самолюбия"... )) Не знаю. Это внушает мне надежду.)
Знаете, а я, кажется, люблю тех людей, что каждый день вокруг меня... :=)

nondatur @ 2009-09-20T00:39:00

2009-09-19T22:19:40Z

Сёння субота, і рабіць мне ўсё роўна няма чаго.

Дарэчы, дазволю сабе лірычнае адступленне. Ведаеце старажытную-старажытную ісціну, што калі "Мне няма чаго надзець" кажа мужчына, то гэта значыць, што няма нічога чыстага, а калі жанчына, то няма нічога новага? Дазволю дадаць ад сябе яшчэ пару слоў. Не ведаю наконт мужчын, але калі "Мне ўсё роўна рабіць няма чаго" кажа дзяўчына, то гэта азначае, што ёй ёсць што рабіць, проста гэта непрыемная справа ці ёй неахвота.
Вось і мне, у прынцыпе, ёсць што рабіць: можна было б разабрацца з канспектамі ці падвучыць фанетыку, якая лоўка, вужом, выслізгае з жалезных абдымкаў майго разумення. Нічога. Гэтая старая лацінянска-кельцкая крэпасць абавязкова падзе пад націскам майго нахабства.
Але галоўнай прычынай таго, што я села за ЖЖ, у прынцыпе, з'яўляецца тое, што мне хочацца нешта напісаць. Бываюць такія вечары, калі розум (ці падсвядомасць?) ірвецца наверх. Кончыкі пальцаў пачынае паколваць, і мяне цягне - у залежнасці ад сітуацыі - ці то да паперы, ці то да кампа. Сёння пацягнула да ЖЖ.
Ну што вам расказаць, спадарства? Што першакурсніцы трэцяга тыдня навучання расказаць вам новага пра свет, каб вы гэтага яшчэ не ведалі?
Раскажу я вам пра адну маю ... сяброўку. Замінка перад словам "сяброўка" выклікана не інтрыгай, а няёмкасцю. Мне няёмка называць яе так вось - сяброўка.
Яна незвычайная. А, можа, наадварот - вельмі звычайная. Мудрая. Адна з першых характарыстык, якія я магу прыгадаць. У той жа час яе мудрасць не пераходзіць у занудства, як бывае з усімі добрымі якасцямі, якія па законах сусветнай гармоніі абцяжарваюцца заганамі. Мне з ёй лёгка і проста, бо гэты чалавек стаў амаль родным. Мы часта ходзім па кафешках і размаўляем пра жыццё. (Гэта яна прывучыла мяне да маленькіх, сціплых, але ўтульных кафешак!) Яна паказвае мне свет сваімі вачамі, а я - сваімі. Часам яна чамусьці здзіўляецца з таго, што для мяне натуральна, як подых ветру на твары. І я ёй усё расказваю і тлумачу. Мы вучымся адна ў адной. І мы робімся мудрэйшымі. Кожная з нас.
Мы дзелімся таямніцамі. Часам вельмі асабістымі. Разам смяемся жаночым розумам з розных недарэчнасцяў. Нам добра.
Я рада, што пазнаёмілася з ёй. Такія ... сяброўкі... сябры павінны быць у кожнага. Асабліва на пачатку шляху.
Яе завуць Святлана Сцяпанаўна. Ёй 40 год. Яна мае мужа, ката і сына - майго аднагодку. Яна мая былая настаўніца матэматыкі і былая класная. Яе выгналі са школы за год да таго, як яе і мой клас закончыў школу. Апошні год я жыла без яе. І на выпускным кветкі я дарыла абсалютна іншай настаўніцы.

Я не магу назваць яе вось так - "сяброўка". У адносінах да нас гэта гучыць неяк паскудна. Мы роўныя - але я называю яе па імю - імю па бацьку. Мы не крэўныя - але яна кліча мяне ласкава "доченька". Мы не аднагодкі - але мне весялей з ёй, чым са сваімі аднакласнікамі.
Мы не сяброўкі. Мы проста Настаўніца і Вучаніца. Кожнае з гэтых прызванняў вартае таго, каб напісаць яго з вялікай літары.

nondatur @ 2009-09-12T00:11:00

2009-09-11T21:11:52Z

***
Падары рамонак мне.
Падары.
І не трэба ўжо болей словаў.
Падары рамонак мне.
І тады
Знічка шлях свой пачне нанова.
Падары рамонак мне.
Падары.
Сэрца сціплае ў покрыве ценя.
Падары рамонак мне.
Падары.
Адзіноцтвам адным будзе меней.
Падары рамонак мне.
Падары.
Адшукай мой ліхтарык ў бязмежжы!
Падары рамонак мне.
Падары.
Шт о з таго, што складаныя сцежкі?
Падары рамонак мне.
Падары.
Мы світанне запросім у сведкі.
Падары рамонак мне.
Падары.
Белай рутай засвеціцца кветка.

13 ліпеня 2009г.

Надзённае

2009-09-11T21:00:39Z

Ну што я вам скажу. Калі коратка характарызаваць свае справы, то можна прывесці такую статыстыку: за два тыдні вышэйшай адукацыі у маім лексіконе трывала засялілася слова "трындзец". "У нас перанеслі пары." - "Трындзец!" - "Нам трэба не на другі паверх, а на пяты!" - "Трындзец!!" *хуткае тупаценне ног, застаецца тры хвіліны...* - "Іншага корпусу!!" - "ТРЫНДЗЕЕЕЦ!!!"
Ага. Самае страшнае ў МДЛУ - пераблытаць карпусы і паверхі. А каму хочацца спачатку на пяты (без ліфта, зразумела), потым высветліць, што не туды, потым на чацвёрты іншага корпусу, каб паглядзець расклад, а потым на пяты трэцяга корпусу? Разам - 23 паверхі. Жыць ужо не хочацца.
Яшчэ хочацца застрэліцца на фразах "ну пытанняў там будзе не шмат, 60-70 толькі", "вось тут дзевяць крыніц, пачытайце да семінара, які праз тыдзень", " я не ведаў, што "В" - гэта "вэ", а не англійскае "бэ". Ну падумаеш, пабегалі па паверхах корпуса "Б" у пошуках ніколі там не існаваўшай аўдыторыі", "суаднясенне падручнікаў і студэнтаў - 1 да 5. Дзеці, гэта яшчэ шмат!.."
Яшчэ я хутка захлынуся ў плынях паперак, якія мы бясконца ксерым, бо яны вельмі патрэбныя. Вельмі-вельмі і нават яшчэ больш вельмі.
Оох.

nondatur @ 2009-07-03T21:03:00

2009-07-03T18:05:51Z

Мяне не будзе доўга-доўга. Можа, лета нарэшце пачалося?

nondatur @ 2009-07-03T18:00:00

2009-07-03T14:58:25Z

Завяла ўчора ў дарослай паліклініцы картку.
Эх, пажадайце мне, каб яна так і засталася чыстай.))

nondatur @ 2009-07-02T22:25:00

2009-07-02T20:20:00Z

Правда? А существует ли правда в последней инстанции?
"Есть правда ягнёнка, который хочет жить, а есть правда волчицы, у которой в логове голодные волчата". Аналогия, к сожалению, не моя. Жаль. Такое у меня всегда крутилось в голове.
Но, с другой стороны, если изначально признавать возможность существования множества "правд", не уподобляет ли это с самого начала рассуждений правду лжи? И что тогда? Каждый живёт по своей правде?
А единой правды для всех нет. И не будет никогда. Есть правда одной личности. Есть правда другой личности.
И нам даже бог не судья - мы верим в разных богов.
Единственное, что общее - каждый желает только лучшего.
Вот уж воистину лучшее - враг хорошего.
Ссоры - нехорошо. Но лишь в прямой конфронтации рождается истина.
Возникает вопрос: какая? Или, пожалуй даже, чья?
Ответ: победителя. Того, кто переиграл, перехитрил или просто переговорил оппонента.
Люди не умеют спорить. Они всегда допинывают морально упавших в споре. Спор должен быть полезен для обеих сторон. Но я ни разу не видела, чтобы кто-нибудь прислушался к голосу проигравшего оппонента. Спор для людей - как первобытная драка: победитель всегда только один.
Это отвратительно. Потому что победа победителя - всё тот же проигрыш. Вы ведь помните, что никто не может претендовать на "правду в последней инстанции"? А значит, что и победа - мнимая. Лживая.
Правда должна рождать гармонию. А рождает раздоры.
И всё же без правды - или того, что мы понимаем под правдой, - жить невыносимо.
А наши с вами правды совпадают?

nondatur @ 2009-06-27T20:59:00

2009-06-27T18:38:49Z

***
Ведаеце, што такое пекла? Гэта спякота ў вялікім горадзе.
***
На жаль, гэта адзіная думка, якая сфармавалася ў мяне ў галаве за ўвесь гэты, несумненна, плённы дзень.
***
У аўторак англійская мова. Заўтра ці ў панядзелак - вынікі за гісторыю Беларусі.
***
Я перастала разумець акаляючы свет. Ён раптоўна пачынае пакусваць злымі зубамі рэчаіснасці нават мяне. Я пачынаю бачыць тое, чаго не бачыла раней, усведамляць і разумець гэта. Гэта як пасля прыгожай і бліскучай сцэны тэатра зайсці ў, так скажам, яго кулуары. Раней я бачыла толькі сцэну. Зараз - у дадатак яшчэ і кулуары. І пры ўсім пры гэтым я так яшчэ шмат чаго і не разумею, ад чагосьці бягу, а штосьці асэнсоўваю толькі на ўзроўні інтуіцыі. Яна - тое адзінае, што мяне шмат разоў выратоўвала. Думаеце, я разумная? Фіглі. Калі ўвогуле дапушчаць такі эпітэт ў дачыненні да мяне, то я ў лепшым выпадку "інтуітыўна разумная". Мне не хапае мудрасці. Вытрымкі. Вопыту, у рэшце рэшт! А паміж бровамі ў мяне ўжо пралягла зморшчынка. Мааааленечкая. Але яна не разгладжваецца.
***
Маю сястру пакусаў клешч. А яна іх вельмі баіцца. Вельмі. Як і я. У нас гэта фобія адна на дваіх. Таму я ўсведамляю, як ёй было страшна. Гэта было трапленне па самым балючым месцы. Яе калаціла ад страху, мама кажа. Мяне побач не было. Калі я вярнулася, усё ўжо закончылася, і мне проста гэта пераказвалі. Нават з гумарам, таму што потым усё здаецца нястрашным. Але ў гэты момант я ненавідзела гэтага кляшча, як нікога на зямлі. Не на ві дзе ла. Страшнай, проста лютай нянавісцю. За Маніны слёзы. за тое, што яе калаціла ад страху. Гэта было страшнае пачуццё. Такой дзікай, бязмежнай па сіле нянавісці я яшчэ ніколі не адчувала. Людзі - злілі, даводзілі да вар'ятасці, але каб так... Калі б клешч быў чалавекам (смешна, праўда?), але калі б ён быў - я б яго, напэўна, забіла. Задушыла. Разарвала на часткі. Не ведаю, але калі маці апавядала, рукі ў мяне трэсліся. Проста трэсліся ад немагчымасці штосьці зрабіць. Здохні, сволач, крывасмок, здохні за кожную слязінку маёй сястры.
Гэта, канешне, няправільна. Але ведаеце жарт пра "не будзі ва мне..."? І адказ на гэта пра хамячкоў? Не верце. Хамячок - гэта жывёла. І належыць яна да жывёльнага свету. І ў душы кожнага хамячка жыве звер. Прыхаваны. І які стрымліваецца пэўны час.
А з сястрой мы так, не надта ладзім.
***
На гэтай, несумненна, аптымістычнай ноце праграма "Вечары ў шматпавярхоўцы бліз цэнтра Еўропы" развітваецца з вамі да аўторка. А ў аўторак я вам у чарговым допісу раскажу, якая я тупая. Дакладней, якая Юля Сяргееўна, будучы перакладчык, тупая ў англійскай мове.

Будзьце здаровыя. І на мяне лайцеся. Я павінна гэты долбаны тэст напісаць.

Вось і ўсё. Мой скончан баль....

2009-06-13T19:42:49Z

Ніколі, ніколі не думала і не асэнсоўвала, што дажыву да гэтага моманту.

І зноў...

2009-05-04T19:53:02Z

Вы ведаеце, што такое вольны пераклад? Не ведаеце. Гэта апраўданка для тых, хто не змог перакласці дакладна. :=)
Жартую-жартую. Вольны пераклад - асобнае мастацтва. Так-так! Але ніжэй нават не вольны пераклад. Проста вершы, напісаныя па сугуччу. Хаця і трохі аб'яднаныя амаль нябачнай ніткай аповеду.))

Памяти Николая Рубцова.                                                       ***
Поэты не уходят просто так,                                  Паэты не зыходзяць проста так -
Поэтам путь лишь Бог-судья отмерит.         Паэтам шлях нябёсы прызначаюць.
Когда взойдёт звезда - его Отчизны знак,         І толькі знічкі - іх Радзімы знак -
Он только ей свою печаль доверит.                 Паміж пустэчы сцежкі асвятляюць.
Проскачет на невидимом коне                         Шукаюць вечна, вечна ў дарозе,
Вдоль леса и заглянет в наши души.                 І вечна ахвяруюць свае душы.
Его поэзия - чудесный дар стране,            ... А каля веснічак старыя дзве бярозы
Где русский огонёк и солнце сосны сушит.    Зноў сівер ды завеі сцюжай сушаць
Пускай забвенье пробует стереть                   Хай памяць дзесьці знікне.
Нам память.                                                                          Ты не здрадзь!
                 Ты не предавай!                                  Тады бярозы доўга будуць шчэ
На струнах долго будет ветер петь:                                 Спяваць.
Рубцов
              Николай...

1 сакавіка 2009 года.                                                           1 красавіка 2009 года.

nondatur @ 2009-03-14T23:49:00

2009-03-14T21:50:47Z

Я праграмістко. ))

nondatur @ 2009-02-26T16:10:00

2009-02-26T14:31:36Z

Зноў я пры справе. 5 твораў класічнай літаратуры (ад baradziedа):

Ян Баршчэўскі. "Шляхціч Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях"
Анатоль Кудравец. "Смерць нацыяналіста".
Уладзімер Караткевіч. "Каласы пад сярпом тваім"
Яўгенія Янішчыц. "Будзе слоту абвяшчаць прагноз..."
Леанід Дайнека. "Меч князя Вячкі".

Мае ахвяры: antart, michalinka, sirogap, dreaming_17 (калі з'явіцца), karniej_dziki (калі з'явіцца).

nondatur @ 2009-02-22T22:23:00

2009-02-22T20:23:22Z

Замалёвачка.) "Чакаю" называецца.)

nondatur @ 2009-02-21T21:42:00

2009-02-21T19:43:41Z

Віншую сваю мову са святам!))))))

8 фактаў пра сябе.

2009-02-13T19:10:52Z

Цяжкае заданне ад baradzied, але паспрабую выканаць. :) Я так і не зразумела, якія канкрэтна факты трэба, таму проста раскажу ўсё адным скопам.)

Хтосьці мне перад паступленнем у школу сказаў, што залатыя медалі робяць з сапраўднага золата, але гэта дакладна невядома. Мне захацелася высветліць, і з тых часоў я выдатніца.)
Першыя пяць класаў я ненавідзела беларускую мову, і калі мяне аднойчы ўзялі на беларускую оперу "Кот у ботах", я шыпела, фырчала і скардзілася, што мне тут сумна і я нічога не разумею. Яшчэ праз пяць класаў я выйграла першую ў жыцці Рэспубліканскую алімпіяду па беларускай мове.)
У мяне няма ніводнага пірсінгу (нават вушы не праколаты), і я ніколі не фарбавала свае валасы.
Я абсалютна не ўмею спяваць, але вельмі люблю. Таму калі я мыюся, уся сям'я пасецца пад дзвярыма з просьбай "выть потише".
Фотафакт. Гэта я ў першыя гадзіны свайго васемнаццацігоддзя.
Я не ўмею хутка і з першай спробы правільна чытаць беларускую лацінку.
Я хачу купіць сабе кавалачак зямлі ў якой-небудзь сапраўднай маляўнічай вёсачцы, пабудаваць там сядзібу і зваліць нафіг з горада. З чаго я буду жыць, я не ведаю, але мары на тое і мары, каб не быць дэталёвымі.)
Не зламаюся й не гнусь.

Маімі ахвярамі, у сваю чаргу, будуць ~~major_atkinson~~, ~~antart~~ , ~~michalinka~~, anika_vsh (калі з'явіцца) і heartlion (калі з'явіцца).

nondatur @ 2009-02-13T11:10:00

2009-02-13T09:12:30Z

Новы анекдот - не размінуліся ў космасе.
Відаць, траекторыю спадарожнікам вылічваў нехта накшалт мяне. У сэнсе, усё правільна прапісана, толькі нічога не працуе.)

nondatur @ 2009-02-13T03:59:00

2009-02-13T02:01:33Z

Калі ў дзікіх дзяўчат-дзікунак і бываюць хвіліны цішы і супакоенасці, то гэтыя хвіліны - зараз...

nondatur @ 2009-01-25T17:10:00

2009-01-25T15:13:37Z

Толькі зараз падумала, як я, напэўна, абла****ся. "Запіскі" жа па-беларуску "нататкі". І гучаць назва павінна "Нататкі гарадской ідэалісткі"... А ў мяне што? Відаць, і на беларусачак бываюць вялікія прарухі.